[x] ปิดหน้าต่างนี้
 
 

 

ทางสามแพร่ง

                ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว  แต่ที่ตรงนี้ยังไม่มืดเลย และไม่มีวี่แววว่าจะมืดลงกว่าที่เป็นอยู่ บรรยากาศเป็นแบบสลัวๆ ออกไปทางสีส้มแสด เขานำวิญญาณผมบุกป่าที่เห็นอยู่ตรงหน้าเมื่อสักครู่ เข้ามาในป่าแล้วมันไม่ใช่ป่าเล็กๆ มันมีบริเวณกว้างหลายร้อยหลายพันไร่ มีไม้ยืนต้นนานาชนิด ทั้งไม้เต็ง รัง ประดู่ ไม้แดง มะค่า เรียกรวมกันว่าป่าไม้เบญจพรรณที่ยังคงสภาพสมบูรณ์มาก มีดอกไม้ป่าสีแดงบ้าง ขาว เหลือง แสดง สองข้างทางที่เราไป ทางก็ใช่ว่าจะสะดวกสบาย เหมือนทางเดินป่าทั่วๆไป พอจะเดินไปได้ทีละคน มีหนามแหลมคมบ้าง เช่นหนามนมแมว พอเดินไปได้ลึกสักครู่หนึ่ง ก็ไปเจอทางสามแพร่ง ทางหนึ่งคือทางที่เดินผ่านมาแล้วอยู่ข้างหลังผม อีกทางหนึ่งแยกขวามือ ทางเส้นนี้กว้างขวางและโล่งเตียนพอสมควรดีกว่าทางที่เดินผ่านมาแล้วหลายเท่า อีกเส้นทางหนึ่งคือเส้นทางที่จะเดินไปข้างหน้ามีสภาพรกมาก รกกว่าทางที่เดินมาแล้วซักสองเท่า ผู้นำทางส่งกระแสจิตมาถามผมว่า

                เราจะไปกันทางไหน” เขาเป็นผู้พาวิญญาณผมมาแท้ ๆ กลับหันมาถามผมว่าจะไปทางไหน แทนที่จะพาผมไปเลยจะไปไหนก็ได้ผมไม่ขัดข้องอยู่แล้ว เพราะผมก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ที่นี่มันเป็นที่ไหนกันแน่หรือว่าผมตายแล้ว มันทำไมแปลกๆอย่างไรชอบกล จะเดินก็ไม่ใช่จะเรียกว่าเหาะก็ไม่เชิงเหาะ มันตัวเบาหวิวผิดปกติอย่างไรบอกไม่ถูก วิญญาณของผมเคยจำได้ว่าคนเฒ่าคนแก่ เคยพร่ำสอนเสมอว่า

                ทางโล่งเตียนไปนรก  ทางรกไปสวรรค์” วิญญาณผมนึกได้อย่างนี้ จึงบอกผู้นำทางไปว่า

                ไปทางข้างหน้านี้” พร้อมทั้งชี้มือไปข้างหน้า แล้วเขาก็พาไปตามนั้น พอเข้าไปได้ซักครู่หนึ่ง ทางมันรกมาก หนามก็เยอะ ได้ยินคล้ายๆพระสวดมนต์ ดังแว่วมาแต่ไกลกับสายลม ได้ยินเสียงเป็นห้วงๆ ไม่ค่อยถนัดนัก

                อิติปิโสภะคะวา อะระหังสัมมาสัมพุทธโธ วิชาจะระณะสัมปันโน” แล้วเสียงนี้ก็หายไปกับสายลมอีก มาได้ยินอีกครั้งก็เป็น

                กุศลาธรรมา อกุศลาธรรมา...........” เรื่อยไปยาวจนจบ จำไม่ได้ว่าเขาเรียกบทสวดเหล่านี้ว่าอะไร เพราะในชีวิตจริงของผมเคยบวชเพียงเจ็ดวันเท่านั้น เป็นการบวชตามประเพณีของชายไทย ไม่มีความรู้เกี่ยวกับบทสวดเหล่านี้เลย แต่วิญญาณของผมจำได้ว่า บทสวดมนต์บทนี้เขาสวดสำหรับคนตาย หรือว่าผมตายแล้ว พระจึงสวดมนต์บทนี้ให้ หรือว่ามีงานศพในหมู่บ้านคนในละแวกนี้ ดูสภาพป่าแล้ว ก็ไม่น่าจะมีหมู่บ้านคนอยู่ใกล้ๆแถวนี้นี่นา เพราะไม่มีร่องรอยของสัตว์เลี้ยง วัว ควาย ของชาวบ้านเลย

                ทางด้านโรงพยาบาลเอกชน มีญาติและคนที่เคยรู้จักมักคุ้นไปเยี่ยมไม่ขาดระยะ ทางโรงพยาบาลก็ยอมให้เยี่ยมถึงแม้จะเป็นห้อง ICU ก็ตาม ผู้ที่ไปเยี่ยมส่วนมากจะจับมือผมแล้วถามว่า รู้จักเขาไหม จำเขาได้ไหม เมื่อมีคนมาเยี่ยม และจับเนื้อต้องตัวผม อยากให้ผมรู้สึกตัวผู้นำทางของวิญญาณผมจะส่งกระแสจิต พร้อมลูบศีรษะวิญญาณของผมเบา ๆเหมือนผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก พร้อมบอกว่า

                ไปซะก่อนนะ ไปหาญาติเจ้าซะก่อน แล้วรีบกลับมาข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่” วิญญาณผมก็รีบมายืนเฝ้าร่างที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ รับรู้อะไรซักห้านาที สิบนาที แล้วก็วูบไปหาผู้นำทางตามเดิม เป็นอย่างนี้ทุกครั้งไป

เข้าชม : 740
 
 
สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย  จังหวัดขอนแก่น
174 หมู่ 17 ถนนดรุณสำราญ ตำบลในเมือง  อำเภอเมือง  จังหวัดขอนแก่น  โทรศัพท์ 0-4322-4973  โทรสาร  0-4322-5242 
E-Mail :
red_devils2521@hotmail.com, red.devils2521@gmail.com
Powered by MAXSITE 1.10   Modify by   สำนักงาน กศน.จังหวัดขอนแก่น   Version 2.05