[x] ปิดหน้าต่างนี้
 
 

 

แดนสนธยา

                ออกจากป่ามาได้ซักครู่ ก็ถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง คล้ายเมืองโบราณ บรรยากาศขมุกขมัวไม่เป็นสีเหลืองอมแสดเหมือนตอนอยู่ในป่าเมื่อซักครู่ที่ผ่านมาหยกๆ มองหาบ้านคนมีไม่หลายหลัง มีเป็นคล้ายๆศาลาการเปรียญ หรืออาคารตลาดสด แต่ไม่มีฝาผนังอยู่สัก 2-3 หลัง สภาพเก่าโทรมๆ ผู้คนเมืองนี้ แต่งตัวด้วยผ้าสีเดียวกัน คือสีเทาดำ เก่าๆ ขาดๆ ไม่มีสีแดง เหลือง แสด ม่วงชมพูปนเลย มองไปทางไหนดูไม่เจริญหูเจริญตา เหมือนเราดูโทรทัศน์ขาวดำ อย่างไรก็อย่างนั้น ผู้คนก็ดูแปลกๆชอบกล ไม่มีคนขาวเลย ดำมอมแมมไปหมด หน้าตาไม่สดใส บ้างเอาผ้าเก่าๆโพกหัว เหมือนชาวนาในชนบท เมื่อ 20-30 ปีก่อน ร่างกายค่อนข้างซูบผอม ฝุ่นละอองลอยฟุ้งเป็นแพสีดำเทาเหมือนกลุ่มหมอกควัน มาเป็นระยะๆ ผู้คนเมืองนี้เขามาชุมนุมอะไรกัน คนพลุกพล่านเหมือนเดินอยู่ในตลาดสด หรือมีงานมหรสพบางอย่าง มีการวางขายสิ่งของหลายอย่างที่จำเป็นสำหรับเมืองของเขา เวลาพูดจากันก็รู้เรื่องเฉพาะชาวเมืองเขาเท่านั้น สายตาทุกคู่มองมาทางวิญญาณของผม ด้วยท่าทางเยาะเย้ยและไม่เป็นมิตรดูเป็นของแปลกสำหรับเมืองเขา เพราะวิญญาณของผมตอนนี้ ตัวเท่าเด็กอายุ 3 ขวบ ส่วนเขาตัวเท่าผู้ใหญ่ในเมืองมนุษย์เราแต่ผอมกว่า ไม่มีเด็กและคนแก่เลย เป็นคนรุ่นอายุประมาณ 40-50 ปี ในเมืองมนุษย์เรา แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าขาดเก่า ๆ ผมยาวรุงรัง เดินตาเหม่อลอยแบบไม่มีจุดหมายปลายทาง ส่วนวิญญาณผมใส่กางเกงขาก๊วยสีขาว ชุดคนไข้ของโรงพยาบาล เสื้อไม่ใส่ วิญญาณของผมพยายามจะเข้าไปถามเขาว่า ที่นี่เป็นเมืองชื่อเมืองอะไร อยู่ที่ไหน แต่เขาไม่ยอมพูดกับผมเลย ไม่สนใจว่าเราจะถามว่าอย่างไร คงพูดจาค้าขายเฉพาะคนของเขาเท่านั้น อากาศร้อนอบอ้าวคล้ายๆฝนจะตก วิญญาณของผมเดินเข้าไปถามซื้อร่มสีดำเก่าๆคันหนึ่ง และเสื้อสีเทาดำขาดๆตัวหนึ่งเพราะอายคนเขา เขาใส่เสื้อกันทุกคน ถึงเสื้อจะเก่า อย่างไรก็ยังดีกว่าไม่ใส่ แต่คนขายไม่ได้สนใจเราเลย ทำกิจธุระอย่างอื่นเฉย วิญญาณของผมเดินเลยไปซื้อโต๊ะอื่นก็เหมือนกัน (เมืองนี้เขาวางร่มและเสื้อผ้าขายบนโต๊ะเก่าๆ)เดินมาตั้งนาน กระหายน้ำก็กระหาย ขอซื้อน้ำดื่มซักขวด ซักขันก็เฉยอีก จึงถามผู้นำทางว่า เมืองนี้เป็นที่ไหน ทำไมเขาจึงพูดไม่รู้เรื่องเลย กระหายน้ำก็ไม่ได้ดื่ม ร่มเขาก็ไม่ขายให้ เสื้อขาดเก่าๆก็ซื้อไม่ได้ ผู้นำทางนิ่งอึ้งไม่ส่งกระแสจิตมาตอบคำถามเหล่านี้เลย ท้องฟ้าดำทะมึนคล้ายฝนจะตก ก็ตกลงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ถูกศีรษะและลำตัว ของวิญญาณผมเข้าอย่างจัง 2-3 เม็ด เจ็บปวดและแสบมาก ฝนเมืองนี้ทำไมเม็ดโตอย่างนี้ แต่ละเม็ดเท่าไข่เป็นไข่ไก่ ผู้นำทางจึงส่งกระแสจิตบอกผมว่า

                จะพาเข้าไปหลบฝนในอาคารคล้ายๆ ตลาดสดนี่ก่อน พอฝนซาแล้วค่อยเดินทางต่อไป

                วิญญาณผมตามเขาไปอย่างว่านอนสอนง่าย ไม่สามารถขัดคำสั่งได้ พอฝนเริ่มตกคนเมืองนี้ พากันมาออกันหลบฝนในอาคารซึ่งมีอยู่ประมาณ 3-4 หลังกันหมด  จนแทบไม่มีที่นั่งสำหรับผม มีคนอยู่ 3-4 คน ที่ยืนตากฝนอยู่นอกอาคาร โดยใช้มือจับอะไรบางอย่าง คล้ายๆหนังสือหรือสมุดไว้บนศีรษะ เพื่อกันเม็ดฝน วิญญาณของผมเหลือบไปเห็นที่นั่งว่างพอจะนั่งได้ 3-4 คนพอดี พอที่จะยืนหรือนั่งหลบฝนได้ พอฝนซาเม็ดแล้วจึงออกไป จึงส่งกระแสจิตบอกผู้นำทางไปว่า

                ช่วยเรียกเขามาหลบฝนข้างในก่อน พอจะมีที่ว่างสามารถยืนหลบฝนได้ 3-4 คนพอดี” ผู้นำทางบอกว่า ได้เรียกเขาเข้ามาหลายครั้งแล้ว สังเกตได้ว่า เขาทั้ง 3-4 คนนั้น ก็พยายามจะเข้ามาเหมือนกัน สังเกตเห็นเขาจะเข้ามา 3-4 ครั้งแต่เข้ามาไม่ได้ พอเข้ามาถึงชายคาจะเข้ามาข้างใน ก็ผงะออกไปทุกครั้ง น่าแปลกใจยิ่งนัก วิญญาณของผมพยายามจะถามผู้คนเมืองนี้ว่า เป็นเพราะเหตุใด ถามไปเขาคงจะเฉยเหมือนที่ไปถามซื้อร่มเก่าๆ เสื้อขาดๆ อีก จึงเลี่ยงไปถามผู้นำทางแทน ในเมืองนี้ ที่พอจะพูดกันรู้เรื่องก็มีเท่านี้

                เพราะอะไร เขาเหล่านั้น จึงเข้ามาหลบฝนในอาคารนี้ไม่ได้

                เพราะเขาเหล่านั้นไม่เคยมีส่วนร่วมสร้างอาคารหลังนี้ จึงไม่มีที่หลบแดดหลบฝน

                ผู้นำทางส่งกระแสจิตบอกผม เอ๊ะ! อาคารออกจะใหญ่โต ที่ว่างก็พอมี แต่เข้ามาไม่ได้ เพราะไม่เคยได้มีส่วนร่วมในการสร้างศาลาหลังนี้  เวลาเขาไปขอรับเงินบริจาคมาสร้างศาลาหลังนี้ เขาเหล่านั้นมัวทำอะไรอยู่ วิญญาณผมคิด

                ฝนตกประมาณ 10 นาที ก็หยุดตกทันทีเลย ไม่มีเม็ดเล็กเม็ดน้อยตกลงมาอีกสักเม็ดเดียว ซึ่งเป็นเรื่องแปลกมากและที่แปลกที่สุดคือว่า หลังจากฝนหยุดตกแล้วไม่มีน้ำเหลือติดพื้นดินเลย ตามปกติแล้ว หลังจากฝนตกพื้นดินต้องเปียก แฉะและชุ่มชื้น แต่นี่กลับแห้งผากฝุ่นคลุ้งเหมือนกับว่าไม่มีฝนตกเลย

                ฝนหยุดตกแล้ว เราต้องรีบไป เดี๋ยวจะไม่ทันกาล” ผู้นำทางส่งกระแสจิตมาเตือนผม

                ไม่ทันกาลอะไรนะ” วิญญาณของผมคิด

                เราต้องเดินทางอีกไกล” ผู้นำทางตอบราวกับว่ารู้ความในใจของผมทุกอย่าง

                พอฝนหยุดตกแล้ว ผู้คนต่างกันลุกฮือออกจากศาลาหลังนั้น ราวกับผึ้งแตกออกจากรัง แล้วท้องถนนก็เต็มไปด้วยผู้คน มืดฟ้ามัวดินเหมือนเดิม



เข้าชม : 685
 
 
สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย  จังหวัดขอนแก่น
174 หมู่ 17 ถนนดรุณสำราญ ตำบลในเมือง  อำเภอเมือง  จังหวัดขอนแก่น  โทรศัพท์ 0-4322-4973  โทรสาร  0-4322-5242 
E-Mail :
red_devils2521@hotmail.com, red.devils2521@gmail.com
Powered by MAXSITE 1.10   Modify by   สำนักงาน กศน.จังหวัดขอนแก่น   Version 2.05