[x] ปิดหน้าต่างนี้
 
 

 

ทำอย่างไรจึงได้มาอยู่สวรรค์

                เดี๋ยวนี้เป็นกลางวันหรือกลางคืนขอรับ มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว” วิญญาณผมถามหลังจากดื่มน้ำอัดลมอิ่มแล้ว เพราะตอนที่ออกจากโรงพยาบาลมา มันจวนจะมืดค่ำ แล้วนี่ผ่านป่าผ่านดงและเมืองมาตั้งสองเมือง อากาศมันสลัวๆ สีเหลืองๆ เลยไม่ทราบว่าเป็นเวลาใด

                ที่นี่ไม่มีกลางวันกลางคืน บรรยากาศเป็นอย่างนี้ นึกอยากเป็นกลางวันก็เป็นกลางวัน นึกอยากเป็นกลางคืนก็เป็นกลางคืน ไม่มีมืด ไม่มีสว่าง ไม่มีแสงเดือน แสงตะวัน” เธอตอบโดยส่งกระแสจิต วิญญาณผมเลยไม่รู้ว่าเป็นเวลาใด กี่โมงกี่ยามและไม่กล้าถามอีก

                ทำอย่างไร กระผมจึงจะได้มาอยู่อย่างนี้ เหมือนท่านขอรับ” วิญญาณผมอยากรู้ เพราะติดใจในสภาพความเป็นอยู่ผู้คนก็มีแต่สวยสดงดงาม อยากกินอะไรก็ได้กิน

                สร้างกรรมดี ละเว้นกรรมชั่ว ทำบุญให้ทาน รักษาศีลภาวนา

                เธอสาธยายมาทางกระแสจิต วิญญาณผมยังไม่เข้าใจในคำเหล่านี้ ทำแค่นี้ก็จะได้มาอยู่เมืองสวรรค์แล้วฟังดูมันเหมือนกับว่าง่าย ๆ แต่ในทางปฏิบัติจริงๆแล้ว นับว่ามันยากเย็นแสนเข็ญเลยทีเดียว ในความเป็นปุถุชนคนธรรมดา

                ทำเท่านี้ก็ได้มาอยู่เลยหรือขอรับ อย่างอื่นก็พอจะเข้าใจ แต่คำว่า ทาน ศีล ภาวนา กระผมยังไม่เข้าใจ กรุณาอธิบายโปรดสัตว์ผู้โง่เขลาเบาปัญญาด้วยเถิดขอรับ” วิญญาณผมซักต่อ

                ทานคือการเสียสละ การให้ทานแก่ผู้ด้อยโอกาสกว่าเรา ไม่ว่าจะเป็นปัจจัยสี่ อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโรค ที่อยู่อาศัย เมื่อเราให้ทานและเขาได้รับจากเรา เราให้ด้วยความบริสุทธิ์ใจแล้ว เราก็เป็นสุข เขารับไปแล้วเขาก็มีความอิ่มเอิบใจ การทำบุญให้ทานเป็นการขัดเกลากิเลส รู้จักเสียสละแบ่งปัน ถ้าเราเป็นผู้ให้ย่อมมีความสุขใจกว่าเป็นผู้รับเป็นไหนๆ

                แล้วการทำบุญให้ทานเล่าขอรับ จะทำบุญให้ทานกับใครจึงจะได้บุญขอรับ” วิญญาณผมซักถามต่อ

                ทำกับใคร ก็ได้บุญทั้งนั้นแหละ ขึ้นอยู่กับความบริสุทธิ์ใจของเรา ผู้ที่เขาด้อยกว่าเรา เขากำลังมีความทุกข์ ต้องการความช่วยเหลือจากเรานั่นแหละได้บุญแล้ว

                แล้วการทำบุญกับพระ กับการทำบุญกับคนธรรมดาอันไหนจะได้บุญมากกว่ากัน ขอรับ

                กับพระผู้ทรงศีล มีศีลมีธรรมจะได้บุญกุศลมากกว่า เพราะเป็นพระที่เป็น สุปฏิปันโน ภควโต สาวกสังโฆ เป็นผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบย่อมเป็นผู้ที่เราสมควรบริจาคทาน” เธออธิบาย

                แล้วพระที่เรานึกว่าเป็นพระปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบแล้ว เราบริจาคทานทำบุญด้วย แต่เอาเงินที่เราทำบุญไปใช้ในทางมิดี เช่น เล่นการพนัน มั่วสุมกับอบายมุขทั้งหลาย เล่าขอรับ เราจะได้บุญมั้ย

                อย่าสงสัยเลย ขึ้นอยู่กับเจตนาของเรา เราทำบุญทำทาน ด้วยความบริสุทธิ์ใจ เราก็ได้บุญแล้ว ส่วนพระจะเอาไปทำอะไร มันเป็นกรรมของพระ ทำดีเป็นกรรมดี ทำไม่ดีเป็นกรรมชั่ว กรรมใครกรรมมันอย่าสงสัย

                แล้วศีลเล่าขอรับ กระผมไม่เข้าใจ จะให้รักษาอย่างไรบ้างขอรับ

                เบญจศีล หรือศีลห้า เป็นศีลขั้นพื้นฐานสำหรับคนสามัญทั่วไป เพียงห้าข้อแต่ปฏิบัติยากมาก เมื่อสมาทานศีลห้าและรักษาศีลห้าได้แล้ว จึงขยับขึ้นรักษาศีลแปด ศีลสิบต่อไป

                แล้วการภาวนาเล่าขอรับ คืออะไร ทำอย่างไรกระผมยังไม่เข้าใจ” วิญญาณผมถามต่อ

                เอาไว้กลับไปยังเมืองมนุษย์ก่อน ถ้าเจ้าสนใจใคร่รู้จะรู้เอง อธิบายตอนนี้ไม่มีเวลาพอ เวลาของเจ้าเหลือน้อยเต็มทน เจ้าต้องรีบไป เดี๋ยวจะไม่ทัน มาตามฉันมา” เธอส่งกระแสจิตเชิญชวน วิญญาณของผม

                วิญญาณของผมตามเธอไปโดยไม่รอช้า โดยมีผู้นำทางหรือพระยามัจจุราชยืมคุมเชิงอยู่ห่างๆ แล้วเธอก็พาไปชมเมืองสวรรค์อันวิจิตรสวยงาม และความเป็นอยู่ ความเป็นไปต่างๆของเมืองสวรรค์ ห้องต่างๆและสวนไม้ดอก ไม้ประดับอันสวยงาม ดูแล้วช่างเจริญหูเจริญตายิ่งนัก ชมไปเธอก็อธิบายไปพลางว่าสวนนั้นชื่ออะไรบ้าง บางครั้งชื่อสวนนั้นก็เป็นชื่อคล้าย ๆ กับเคยได้ยินและเคยรู้จักในเมืองมนุษย์เรา แต่จำไม่ได้เสียแล้ว สิ่งไหนที่ไม่ดีไม่งามเธอก็กำชับว่า ดูแล้ว เห็นแล้ว อย่าไปเล่าให้คนในเมืองมนุษย์ฟัง มันเป็นข้อห้ามของสวรรค์ จะผิดกฎของสวรรค์ ตรงนี้ดูแล้วเห็นแล้วพูดได้ ให้ไปเล่าให้คนในเมืองมนุษย์ฟังได้ วิญญาณของผมก็ตกปากรับคำอย่างดี ในตอนนั้นว่าขอรับ (ครับ) ขอรับ แต่รับไปอย่างนั้นแหละ ใจจริงแล้วในตอนนั้น คิดว่าถ้าได้กลับคืนไปเมืองมนุษย์แล้ว จะเล่าให้คนฟังให้หมด โดยไม่เชื่อเลยว่าการผิดกฎสวรรค์ที่ว่านั้น มันจะเป็นอย่างไร เธอห้ามไม่ให้พูด แต่ผมจะพูดให้หมดเลย ในสิ่งที่ไปได้พบได้เห็นมา

                และเธอก็พามาหยุดอยู่ที่ห้องโถงห้องหนึ่ง เป็นห้องโถงขนาดใหญ่ กว้างประมาณ 30 เมตร ยาวประมาณ 60 เมตร มีสิ่งของ ทั้งของกินของใช้กองวางจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ แยกเป็นส่วนๆไม่ปะปนกัน มีวัสดุคล้ายๆคูหาสำหรับเลือกตั้งเวลาเราไปใช้สิทธิ์เลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร คั่นอยู่ สิ่งของเหล่านั้นดูดาษดื่น มากมายเหลือเกิน มองไปทานไหนก็เห็นของกินของใช้เต็มไปหมด ไม่มีเจ้าของหรือคนเฝ้าดูแลอยู่เลย บางกองก็เล็กนิดเดียว บางกองก็ใหญ่โตมาก บางกองมีสำรับกับข้าวพร้อมของกินขบเคี้ยวมากมาย บางกองมีเสื้อผ้าอยู่ชุดเดียว กับข้าวเหนียว 3-4 ก้อน กล้วย 4-5 ลูก ถ้วยน้ำพริก มีน้ำพริกติดอยู่นิดเดียว แสงสว่างสลัวๆเป็นสีเหลืองอมแสดเหมือนเดิม เพราะเป็นอาณาเขตของเมืองสวรรค์

                ห้องนี้เขาเรียกว่าอะไรขอรับ ของอยู่ของกินเต็มไปหมดเลย

                วิญญาณผมซักถามเพราะใคร่รู้ ดูแล้วมันแปลกๆ อย่างไรชอบกล สิ่งของตั้งเยอะแยะออกอย่างนี้ เขากองไว้เพื่ออะไรหรือว่าเขาเอามาทิ้ง ทำไมไม่มีคนเฝ้าดูแลเลย ถ้าเขาเอามาทิ้ง ทำไมดูเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างนี้ มันจะไม่เน่าเสียหรือ วิญญาณผมคิด

                ห้องเก็บผลบุญ ผลทาน ห้องเสบียงอาหาร (เสบียงบุญ) ตอนที่เป็นมนุษย์เคยทำบุญทำทานอะไรไว้ จะมากองรออยู่ที่นี่ เมื่อตายแล้วได้มาเกิดเมืองสวรรค์ ก็จะได้เสวยผลบุญอันนี้ หมดกองบุญนี้ก็หมดวาระได้ไปเกิดแล้วแต่ผลกรรมว่าจะไปเกิดเป็นอะไร

                เธอสาธยายอย่างยาวเหยียด วิญญาณผมก็รับฟังโดยไม่เข้าใจอยู่ดี

                เจ้าอย่าลังเลคิดอะไรอยู่เลย นั่นกองกุศลผลทานของเจ้า ดูเอาเองว่ามีอะไรบ้าง

                เธอพูดพร้อมชี้มือไปให้ดูกองบุญ กองกุศลผลทานของผมที่กองอยู่ตรงหน้า ผมมองตามมือเธอไป และดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน กองบุญกองกุศลผลทานของผม เท่าที่เห็นและจำได้ อาหารมีพวก ลาบหมู ลาบปลาดุก น้ำพริกแมงดา น้ำพริกปลาทู แกงเห็ด แกงหน่อไม้ แกงอ่อม แตงกวา มะเขือเปราะ ถั่วฝักยาว หัวขาอ่อน ผลไม้ก็มีแตงโม แตงไทย น้อยหน่า มะละกอสุก นอกนั้นก็มีเสื้อผ้า ของนุ่งห่มกันหนาวยารักษาโรคต่าง ๆ มากมายเป็นต้นว่า ยาแก้ไข้แก้ปวด เม็ดสีชมพูแต่ก่อนเรียกว่า ยาเอพีซี (เดี๋ยวนี้กระทรวงสาธารณสุขยกเลิกตำรับไปแล้ว) ยาแก้ท้องร่วงท้องเสีย ยาแก้ท้องอืดท้องเฟ้อ ยาธาตุน้ำขาว น้ำแดง ยาลดไข้พาราเซตามอล ผงเกลือแร่แก้ท้องร่วง เยอะแยะเต็มไปหมด น้ำดื่ม ก็มีเป๊บซี่ น้ำส้ม น้ำโค้ก สไปรซ์ ประมาณไม่เกิน 10 ขวด แต่แปลกจริงๆ ไม่มีน้ำเปล่าเลยเพราะกองกุศลผลทานของผม ไม่มีน้ำเปล่านี่เอง ผมกระหายน้ำมาก ก็ไม่ได้ดื่มน้ำ ได้ดื่มแต่น้ำโค้ก น้ำเป๊ปซี่ ซึ่งดื่มแล้วไม่นานก็กระหายน้ำอีก มันเหมือนกับว่า ดื่มเข้าไปแล้วไม่อิ่มท้อง ทำให้กระหายน้ำบ่อย เพราะมีส่วนผสมเป็นน้ำตาล ในชีวิตจริงของผมไม่เคยทำบุญทำทานด้วยน้ำเปล่าเลย ไม่เคยเอาน้ำเปล่าไปประเคนถวายพระ ไม่ว่าจะเป็นงานบุญงานกุศลใดๆ เพราะเราเป็นเจ้าหน้าที่สาธารณสุข อยู่สถานีอนามัยประจำตำบลแท้ๆ ไปถวายน้ำเปล่าพระมันกะไรกะไรอยู่ ผมคิดอย่างนั้น จึงถวายน้ำอัดลม เช่น เป๊ปซี่ น้ำส้ม สไปรซ์ ส่วนยาต่างๆนั้น ผมถวายพระเป็นประจำ ไม่ว่าเวลาออกท้องที่ไปหมู่บ้านไหน ผมจะแวะเข้าวัดก่อน ไปถามไถ่ทุกข์สุขกับพระสงฆ์องค์เจ้า ถวายยาไว้เวลาเจ็บไข้ไม่สบาย แล้วก็ฝากงานให้ท่านช่วยบอกต่อกับญาติโยมที่มาวัด หรือถวายความรู้เกี่ยวกับการดูแลสุขภาพตนเอง โรคติดต่อต่าง ๆ และการป้องกัน เช่นเวลาท้องร่วงจะทำอย่างไร แล้วก็แวะโรงเรียน แวะบ้านผู้ใหญ่บ้านและบ้านอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน เพราะบุคคลเหล่านี้เป็นผู้นำชุมชน ที่เราต้องขอความร่วมมือจากเขาในการทำงานสาธารณสุข

                เป็นอันว่าเราทำบุญทำทานอะไร เห็นหมดมันไปกองรอเรา เพื่อเป็นเสบียงอยู่เมืองสวรรค์ ผมเห็นแล้วรู้สึกน้อยใจที่อาหารการกินมีไม่มากเหมือนของคนอื่น แล้วตาก็เหลือบไปเห็นกองเสบียงของใครไม่ทราบ อยู่ข้างๆด้านขวามือ ใกล้ๆกับกองเสบียงของผม กองใหญ่มาก อาหารการกินเยอะแยะ ผลไม้มีมากมายหลายชนิด เกลื่อนกลาดไปหมด เงาะ ทุเรียน มังคุด ลำไย ชมพู่ แอปเปิล มีแต่ลูกใหญ่ๆ มีแต่พูใหญ่ๆ มองดูแล้วคงจะเป็นพันธุ์หมอนทอง ตอนนั้นวิญญาณของผมอยากกินมาก อดรนทนไม่ได้ พอเธอนางฟ้าที่พาเที่ยวชมเมืองสวรรค์เผลอ เหลียวซ้ายแลขวาไม่เห็นมีใครเห็น จึงยื่นมือไปหยิบหมายจะขโมยของเขากิน

                แต่อนิจจา ทุเรียนลูกนั้นมันเลื่อนขยับออกไปพยายามจะหยิบอีกที มันก็เลื่อนออกไปอีก จะถึงอยู่แล้วประมาณ 1-2 นิ้ว ก็ขยับออกไปอีก ด้วยความอยากกินจึงพยายามยื่นมือไปหยิบอีก ก็ไม่ถึงสักที เหมือนตอนที่คว้าเอาสายยางมาหมายจะดื่มน้ำ

                นั่นของคนอื่นเขา เจ้ากินของเขาไม่ได้หรอก ของใครของมัน เจ้าสร้างบุญสร้างกุศลมาแค่นี้ ก็จะได้กินแค่นี้ ของใครของมัน กินร่วมกันไม่ได้ โดยเฉพาะกองบุญของคนอื่น ๆ กินของเขาไม่ได้เด็ดขาด

                เสียงพูดเชิงห้ามปรามและตำหนิเมื่อเห็นผม จะขโมยผลไม้ในกองนั้นกิน ทำให้ผมอายมากรีบเอามือออกมา

                หมดเวลาแล้ว  เราไปกินเถอะเดี๋ยวจะเลยเวลาเสียก่อน ต้องรีบไป” เสียงผู้นำทางส่งมาทางกระแสจิต

                วิญญาณของผมต้องจากเมืองสวรรค์ไปอย่างอาลัยอาวรณ์ทั้งๆที่ไม่อยากไป เพราะมันน่าอยู่ น่าดู มองไปทางไหนก็สวยงามไปหมด แล้วเธอก็มาส่งตรงประตูทางออกสวรรค์พร้อมกับผู้นำทาง ก่อนออกจากสวรรค์เธอชี้ให้ดูเหล่าเทวดาประมาณ 6 องค์ ยืนเข้าเรียงแถวหน้ากระดาษอยู่

                เหล่าเทวดาเหล่านี้เขาทำอะไรกัน จึงยืนเรียงแถวกันอยู่อย่างนี้ เหมือนทหารหรือตำรวจยืนเข้าแถวเตรียมพร้อม” วิญญาณของผมถามเพราะอยากรู้

                เทวดาเหล่านี้ หมดบุญในเมืองสวรรค์แล้ว จะได้ลงไปเกิดต่อไป” เธอตอบอย่างนั้น

                แล้วต้องไปเกิดเป็นมนุษย์ในเมืองมนุษย์หรือเปล่า” วิญญาณผมยังไม่หายข้องใจ

                ไม่จำเป็นต้องไปเกิดเป็นมนุษย์หรอก ไปเกิดเป็นอะไรก็ได้แล้วแต่ผลกรรม ผลบุญที่เคยสร้างมา ไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานก็ได้ เป็นคนก็ได้ เวียนว่ายตายเกิดกันอยู่อย่างนี้

                แล้ววิญญาณของผมก็มองดูเทวดาเหล่านั้น เพ่งนานๆ เมื่อยล้าสายตา ผมเลยกระพริบตา เทวดาจะหายวับไปทีละองค์ กระพริบตาอีกก็หายไปอีก จนหมดก่อนจะหายไป วิญญาณของผมสังเกตเห็น เทวดาเหล่านั้นหยิบผลไม้ชนิดหนึ่งออกมา แล้วอ้าปากกลืนลงไป เป็นผลไม้สีเหลือง ๆ ขนาดเท่ามะปรางค์ ในเมืองมนุษย์เรา หรือขนาดเท่าหัวแม่มือคนเรานี่แหละ แล้วก็หายวับไป  ไม่ได้ทิ้งร่องรอยหรือร่างกายไว้ให้เห็นเหมือนมนุษย์เรา น่าอัศจรรย์ (ตอนที่ผมบวช ได้สอบถามกับหลวงพ่อท่านบอกว่าเป็นหมากลืมชาติ ใครทานแล้วจะลืมภพเก่า ชาติเก่าของตน คนที่จำชาติเก่าภพเก่าได้ว่าชาติที่แล้วตนเป็นใคร จะไม่ได้ทานผลไม้นี้) วิญญาณของผมก็อำลากับนางฟ้ากันอยู่ตรงนั้น แล้วเธอก็ชี้ไปที่ประตูทางออก และเปิดประตูให้

                พอเปิดประตูออกแสงสว่างจ้ามาก เหมือนแสงไฟรถยนต์ดวงใหญ่สาดส่องมาเข้าตา มันสว่างเท่าไฟแฟล็ชถ่ายรูป แต่ดวงใหญ่กว่า ส่องสว่างจ้าตลอดเลย เหมือนไฟสปอร์ตไลท์ ทำให้ตาพร่ามัวมองไม่เห็นทางที่จะไป และได้ยิ่นเสียงอึกทึกครึกโครม ราวกับว่าฟ้าถล่มดินทลาย มันชุลมุนวุ่นวายไปหมด ตาก็พร่ามัวมองไม่เห็น หูก็ตึงเพราะเสียงนั้น มันทำให้ไม่ได้ยินอะไรไปชั่วครู่ พอลืมตาขึ้นอีกทีก็เป็นแสงสลัวค่อนข้างดำมืด เสียงอึกทึกครึกโครมและแสงสว่างจ้าเมื่อสักครู่นี้ มันทำให้วิญญาณของผมลืมสิ่งที่เขาห้ามไม่ให้เล่าให้ใครฟัง แต่จำได้บางอย่างพอลางๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



เข้าชม : 688
 
 
สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย  จังหวัดขอนแก่น
174 หมู่ 17 ถนนดรุณสำราญ ตำบลในเมือง  อำเภอเมือง  จังหวัดขอนแก่น  โทรศัพท์ 0-4322-4973  โทรสาร  0-4322-5242 
E-Mail :
red_devils2521@hotmail.com, red.devils2521@gmail.com
Powered by MAXSITE 1.10   Modify by   สำนักงาน กศน.จังหวัดขอนแก่น   Version 2.05